Plotting & Scheming: Land Acquisition & Market Values in Colonial Bombay City, 1898-1910

On 18 January 2017, I gave this seminar talk and presentation to the Cities Cluster of the Faculty of Arts & Social Sciences (FASS) Research Division, National University of Singapore (NUS). The talk was co-sponsored by the Asian Urbanisms Cluster of the NUS Asia Research Institute (ARI) and chaired by Professor Tim Bunnell. This seminar talk is based on  a chapter from my forthcoming book, Empire’s Metropolis: Money, Time & Space in Colonial Bombay, 1860-1920.

poster_18.1.2017

In the late 1890s, an epidemic of bubonic plague swept through the ports of the British Empire in Asia, dramatising the vulnerability of imperial power in its urban centres of command and control. Colonial cities like Singapore and Bombay served as gateways to regional and global flows of people, money and machines, centralised and accelerated by networks of steam, rail and electricity. Freedom to trade and the rule of law underpinned both business and politics. Within these urban centres, power was shared and contested between colonial rulers, Indian elites and urban populations.

My presentation explores the social and spatial restucturing of early 20th century Bombay in the wake of the plague epidemic. In 1898, the British colonial state established the Bombay Improvement Trust (BIT) to “clean up” the city, equipped with draconian powers of compulsory acquisition and land clearance to demolish slums, erect new buildings and build broad boulevards. Within a decade, the BIT emerged as the single largest land-owner in colonial Bombay by seizing and plotting vast tracts into new planning “schemes” – though not without costly legal and technical challenges to its eminent domain from landlords and tenants, temples and mosques, and owners of shops, theatres and quarries.

Arbitrated through Victorian ideas of “market value” and techniques of measurement and valuation in colonial courts, urban environments once valued through overlapping chains of title and use were now awarded hypothetical cash values, driving speculation and generalising a new logic and political economy in colonial Bombay. I will examine this transformation in the urban land market through tribunals and court cases fought against the BIT by Indian claimants, appeals against acquisition and for higher compensation which often dragged on for years. These lengthy arguments and novel interpretations of Anglo-Indian land and property law continue to shape urbanisation in the cities of post-colonial South Asia.

Bombay Time: Power, Public Culture & Identity, 1870-1955

Towards New Histories of Mumbai, 6-7 January 2017, Department of History, University of Mumbai
Towards New Histories of Mumbai, 6-7 January 2017, Department of History, University of Mumbai

Please click here to download my presentation (PDF) on “Bombay Time: Turning Back the Clock, 1870-1955″. As a tribute to our friend and mentor Professor Jim Masselos, the Department of History at the University of Mumbai, the School of Oriental & African Studies (SOAS), University of London and the University of Leicester hosted a conclave of historians, scholars and researchers of the city at the Vidyanagari Campus of Mumbai University on Friday 6 to Saturday 7 January 2017. Special thanks to Profs Manjiri Kamat, Prashant Kidambi and Rachel Dwyer for organising this conference.

The completion of global networks of railways, telegraphs and steamships across British India and globally in the 1870­-1880s made possible the coordination of time signals across these lines of communication and transport, as observatories electrically transmitted the precise longitudinal time simultaneously from cities such as Madras and Bombay to their expanding territorial and maritime frontiers. However, the proposal to standardise time-keeping in cities confronted a multitude of visible and audible temporal signs in the urban environment – public clocks, factory sirens, office shifts, railway timetables, sunlight and sunset – as well as across the vast subcontinent, where local solar times varied by more than an hour between Calcutta in the east and Karachi in the west.

Despite repeated attempts to secure uniformity by colonial scientists and the state, a patchwork of temporal standards in colonial India resulted from rivalries between scientists, port, railway and municipal authorities, and persistent defiance of these standards by religious and civic leaders, traders, and the urban public. “Railway Time” or “Mean Time” on the longitude of the Madras Observatory – fixed on the completion of the trans-continental railway link with Bombay in the 1870s – encountered stiff public resistance in Bombay, for whom the new standard was more than 30 minutes ahead of local solar time, or “Bombay Time”, and was hastily withdrawn.

The introduction of “Indian Standard Time” (IST) amidst Lokmanya Tilak’s arrest and trial and the “Swadeshi” agitations in 1905-06 prompted further protest, from the stoning of public clock-towers to strikes by office employees and factory workers, as the state attempted to “turn back the clock” by more than half an hour. Thereafter, “Bombay Time” was observed in the city as an insignia of native difference and everyday resistance, as the “annihilation of space by time” was reversed in the spatial arenas of urban temporality. For Indian workers and office employees, “Bombay Time” could turn up later at work; native bankers and brokers could remain open for trading later than European commercial banks; and local philanthropists and municipal leaders sponsored public clocks at variance with official IST.

My paper revisits Jim Masselos’s essay “Bombay Time” (Meera Kosambi, ed., Intersections: Socio-Cultural Trends in Maharashtra, Hyderabad: Orient Longman, 2000, pp.161–83), seeking to complement and deepen Masselos’s pioneering research into the standardisation of clock time in the colonial city. My paper will explore how “Bombay Time” dramatised the social construction and moral economy of time, extending Masselos’s original insights on the transformation of urban life in the context of technological change with new material from the municipal and state archives, and up to the demise of “Bombay Time” during World War II and after Independence.

बॉम्बे टाइम: सत्ता, लोकसंस्कृती व अस्मिता, १८७०-१९५५

Towards New Histories of Mumbai, 6-7 January 2017, Department of History, University of Mumbai
Towards New Histories of Mumbai, 6-7 January 2017, Department of History, University of Mumbai

This is a Marathi translation of my talk and presentation “Bombay Time: Power, Public Culture & Identity, 1870-1955″

बॉम्बे टाइम: टर्निंग बॅक द क्लॉक, १८७०-१९५५’ हे माझं सादरीकरण डाउनलोड करण्यासाठी इथं क्लिक करा. आमचे मित्र व मार्गदर्शक प्राध्यापक जिम मॅसेलोस यांच्या सन्मानार्थ मुंबई विद्यापीठाचा इतिहास विभाग, लंडन विद्यापीठातील ‘स्कूल ऑफ ओरिएन्टल अँड आफ्रिकन स्टडीज्’ (एसओएएस) आणि लाइकेस्टर विद्यापीठ यांनी इतिहासकार, अभ्यासक व संशोधकांची एक परिषद शुक्रवार ६ ते शनिवार ७ जानेवारी २०१७ या दिवसांमध्ये मुंबई विद्यापीठाच्या विद्यानगरी आवारामध्ये आयोजित केली होती. प्राध्यापक मंजिरी कामत, प्रशांत किदम्बीरेचल ड्वायर यांनी ही परिषद आयोजित केल्याबद्दल त्यांचे विशेष आभार.

रेल्वे, तारायंत्रं व वाफेवर चालणारी जहाजं यांचं जागतिक जाळं ब्रिटीशशासित भारतात आणि जागतिक पातळीवर १८७०-१८८०च्या दशकांमध्ये पूर्ण झालं. या सर्व संदेशन व वाहतूक मार्गांदरम्यानच्या वेळेसंबंधित इशाऱ्यांचं संयोजन करणंही शक्य झालं, कारण अचूक रेखांशीय वेळ मद्रास व मुंबई अशा शहरांमधून एकाच वेळी त्यांच्या विस्तारीत भौगोलिक व समुद्री सीमांपर्यंत विद्युतमार्गे पाठवण्याचं काम निरीक्षणशाळा करत होत्या. पण शहरातील वेळमापन प्रमाणित करण्याच्या प्रयत्नांना नागरी पर्यावरणातील अनेक दृश्य व श्राव्य कालबाधित चिन्हांना सामोरं जावं लागलं: सार्वजनिक घड्याळं, कारखान्यांचे भोंगे, कार्यालयीन पाळ्या, रेल्वेची वेळापत्रकं, सूर्योदय व सूर्यास्त हे घटक होतेच; शिवाय या महाकाय उपखंडात पूर्वेकडे कलकत्त्यापासून ते पश्चिमेतील कराचीपर्यंत स्थानिक सौरवेळा तासाभरापेक्षाही अधिक अंतरानं बदलत्या होत्या.

वासाहतिक वैज्ञानिक व राज्यसंस्थेनं वेळेच्या बाबतीत एकवाक्यता आणण्यासाठी वारंवार प्रयत्न केले. पण वासाहतिक भारतातील प्रमाणित वेळेसंबंधीच्या अशा ठिगळकामातून वैज्ञानिक, बंदर, रेल्वे व महापालिका प्रशासन यांच्यात परस्पर स्पर्धेचा भाव निर्माण झाला. धार्मिक व नागरी नेते, व्यापारी व नागरी जनता यांनी या प्रमाणकांना सातत्यानं धुडकावून लावलं. मद्रास निरीक्षणशाळेच्या रेखांशानुसार निश्चित केलेल्या ‘प्रमाण वेळे’ला मुंबईतील लोकांनी कठोर विरोध केला. आंतरखंडीय रेल्वे-मार्ग पूर्ण झाल्यावर १८७०च्या दशकात मुंबईसोबत निश्चित करण्यात आलेली ही वेळ ‘रेल्वे टाइम’ म्हणूनही ओळखली जात होती. पण मुंबईतील स्थानिक सौरवेळेपेक्षा किंवा ‘बॉम्बे टाइम’पेक्षा मद्रास निरीक्षणशाळेची ही नवीन प्रमाणित वेळ तीस मिनिटांनी पुढं होती. त्यामुळं विरोध झाल्यावर घाईगडबडीनं ही वेळ मागे घेण्यात आली.

त्यानंतर, १९०५-०६मध्ये सुरू असलेलं स्वदेशी आंदोलन, लोकमान्य टिळकांना झालेली अटक व त्यांच्यावरील खटला या घडामोडींच्या काळात ‘भारतीय प्रमाण वेळ’ अंमलात आली, त्यातून जनक्षोभात वाढच झाली. सरकारनं घड्याळ अर्धा तासाहून अधिक अवधीसाठी मागं फिरवायचा प्रयत्न केल्यावर, सार्वजनिक घड्याळांच्या मनोऱ्यांवर दगडफेक करण्यापासून ते कार्यालयीन कर्मचारी व कारखान्यातील कामगारांनी संप करण्यापर्यंत विविध मार्ग निषेधासाठी अवलंबण्यात आले. त्यानंतर मुंबईमध्ये देशी वेगळेपणा दर्शवण्यासाठी मानचिन्हासारखा ‘बॉम्बे टाइम’चा वापर सुरू झाला. ‘वेळेनं केलेलं अवकाशाचं उच्चाटन’ नाकारण्यासाठी नागरी कालबद्धतेच्या स्थलावकाशातला एक रोजचा प्रतिकार म्हणून हा व्यवहार सुरू होता. भारतीय कामगार व कार्यालयीन कर्मचाऱ्यांसाठी काम सुरू झाल्यावर थोड्या अवधीनं ‘बॉम्बे टाइम’ सुरू होत असे; देशी बँकर व ब्रोकरांना युरोपीय व्यावसायिक बँकांपेक्षा जास्तीचा काही वेळ काम सुरू ठेवता येत असे; आणि अधिकृत भारतीय प्रमाण वेळेपेक्षा भिन्न वेळ दाखवणाऱ्या सार्वजनिक घड्याळ्यांना स्थानिक समाजसेवक व नेते पाठबळ देत असत.

जिम मॅसेलोस यांच्या “बॉम्बे टाइम” (मीरा कोसम्बी संपादित ‘इंटरसेक्शन्स: सोशिओ-कल्चरल ट्रेन्ड्स इन महाराष्ट्र’, हैदराबाद: ओरिएन्ट लॉन्गमन, २०००, पानं १६१-८३) या निबंधाचं पुनर्वाचन मी माझ्या पेपरमध्ये केलं आहे. वासाहतिक मुंबईतील घड्याळी वेळेच्या प्रमाणीकरणासंबंधी मॅसेलोस यांनी केलेलं काम आद्य स्वरूपाचं आहे. मॅसेलोस यांच्या मांडणीला पूरक सखोलता मिळेल अशी मांडणी करायचा प्रयत्न मी प्रस्तुत पेपरद्वारे केला आहे. ‘बॉम्बे टाइम’मुळं शहरातील सामाजिक रचना आणि वेळेची नीती-अर्थव्यवस्था कशा रितीनं बदलली हे शोधायचा प्रयत्न मी केला आहे. तांत्रिक बदलाच्या संदर्भात नागरी जीवनामध्ये घडून येणाऱ्या परिवर्तनासंबंधी मॅसेलोस यांनी दिलेल्या मर्मदृष्टीचा विस्तार करताना मी महानगरपालिकेच्या व सरकारच्या दस्तावेजांमधील नवीन सामग्रीचा विचार केला आहे. दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात व स्वातंत्र्यानंतर ‘बॉम्बे टाइम’चा अंत कसा झाला, त्याचीही मांडणी केली आहे.